„TU TY TU TYRY RY TY TY TYRU TY TU TYRU TU TU TU”. Kojarzycie ten słynny cytat? Nie, to nie wiersz Mirona Białoszewskiego. Ani dzieło innego osobliwego czy awangardowego poety. To też nie kod Morse’a, choć za pomocą tego tekstu można odszyfrować źródła pewnych pokoleniowych zmian i tęsknot. Jak go czytać? Co skrywa? Kto słucha go w 2k19? Pochylamy się nad fenomenem Scootera przy okazji koncertu zespołu z Hamburga na warszawskim Torwarze. Historia muzyki elektronicznej jest bardzo bogata, ale jednocześnie na tyle zagmatwana, że niełatwo wyłowić z jej pulpy utwory kojarzone przez masy. Niewiele jest więc kawałków z obszaru tego gatunku, które słuchacze mogą rozpoznać wyłącznie po onomatopeicznym zapisie ich melodii czy rytmu. I w tym momencie powinna wjechać „Maria” Scootera z Baxxterem całym na biało (chyba nie problem wyobrazić sobie tę scenę). Bo to właśnie wersy z tego numeru zacytowałem na wstępie i nie będzie przesadą, jeśli słowa te nazwę jednym z najpopularniejszych tekstów w europejskiej muzyce elektronicznej ostatnich lat. Zresztą, spróbujcie wpisać tę frazę w Google. Choć szukanie kawałka poprzez wklepywanie do wyszukiwarki potoku „TY-tów” wydaje się absurdalne i karkołomne, to prawdopodobnie wzmianka o hicie Niemców wyświetli wam się na jednej z pierwszych stron po kliknięciu „Enter”. Mało tego, ów charakterystyczny scat wiecznie młodego lidera zespołu (niedawno obchodził 55. urodziny) stał się jakiś czas temu dźwiękowym memem. To on rozbraja atmosferę na imprezach i domówkach. To bez niego nie mogą się obejść uczestnicy muzycznych festiwali w Polsce – o czym sam niejednokrotnie miałem okazję się przekonać. Niezależnie od tego, czy gościłem na polu namiotowym alternatywnego OFF Festivalu czy mainstreamowego Open’era. Nie dziwi więc, że gdy w mediach pojawiła się informacja o koncercie Scootera na warszawskim Torwarze, na Facebooku zawrzało. Do wydarzenia błyskawicznie zaczęli dołączać ludzie o odmiennych gustach muzycznych – w tym fani i współtwórcy sceny niezależnej. I mimo tego, że dla dużej rzeszy słuchaczy pytania o źródła sukcesu ekipy z Hamburga wydają się pewnie zbędne, warto spróbować na nie odpowiedzieć. Scooter - prostacki, generyczny hard dance 30 mln sprzedanych płyt i 19 albumów studyjnych w dyskografii, wypuszczanych regularnie od 1995 roku. Mnóstwo hitów popularnych na świecie („Hyper Hyper”, „How Much Is The Fish”, „Nessaja”), a także rekordowa liczba singli na czołowych miejscach list przebojów w Niemczech. Nie oszukujmy się, bezdyskusyjnym fundamentem sławy Scootera jest po prostu przebojowość. Ale pamiętajmy także, że mowa o zespole, który nieprzerwanie produkuje – z nielicznymi wyjątkami, jak disco odskoki w „Shake That” – prostacki i generyczny hard dance. A przecież fascynacja grupą w Polsce, jak i – sądząc po wypowiedziach Baxxtera – w całej Europie, przekracza granice pokoleniowe i budzi zainteresowanie także bardziej wymagających słuchaczy. Nie bez znaczenia jest to, że twórczość Niemców zyskała u nas kontekst, nazwijmy to, post-ironiczny i post-internetowy. Zajawka na Scootera i Stachursky'ego Czy czegoś wam to nie przypomina? Tak, fenomen aktualnej popularności Scootera w Polsce można porównać z hajpem na Stachursky’ego wśród fanów szeroko pojętej polskiej sceny alternatywnej (o czym pisałem niedawno na łamach NOIZZ). Oba zjawiska, mam takie wrażenie, napędzane są przez ten sam specyficzny charakter konsumpcji kultury. Zarówno polskiego wykonawcę, jak i niemiecki zespół cechuje ceniona dzisiaj bezpretensjonalność i nieskrępowanie w przekazywaniu emocji za pomocą prostych środków wyrazu. Chwytliwe, czasem absurdalne, ale przede wszystkim viralowe teksty to też coś, co można – podobnie jak Stachursky’emu – częściowo przypisać Scooterowi (choć Baxxter z pewnością pod względem wyszukanej poetyki nie może równać się z Polakiem). Powtarzalne i często bliźniaczo podobne scaty lidera grupy to melodie stworzone wręcz do pijackich lub wspomaganych innymi używkami sing alongów (stąd ich popularność na polach namiotowych dużych muzycznych imprez). Do tego na korzyść bandu działa przede wszystkim powrót mody na rave i „wszystkożerność” współczesnych odbiorców muzyki. Co ciekawe, Baxxter, podobnie jak polski wokalista, interesuje się także twórczością undergroundowych artystów, o czym wspomina w wywiadach. Niejeden szczęśliwiec mógł go zresztą spotkać na „poważnych” imprezach techno w słynnym berlińskim Berghain. Tym charakterystyczny blondyn z pewnością punktuje u bardziej świadomych słuchaczy. Happy hardcore zza Odry Oczywiście nie we wszystkich aspektach kariery znajdziemy analogię pomiędzy propagatorami happy hardcore zza Odry a rodzimym „typem niepokornym”. Bo w przeciwieństwie do autora „Dosko”, który faktycznie intryguje krytyków muzycznych i chwalony jest za eksperymenty, dyskografia Scootera, co dla wielu słuchających ich ironicznie pewnie jest zaletą, pozostaje niezmienna od lat. Niemcy za to są bardziej atrakcyjni dla pogrążonych w nostalgii, którzy tęsknią za czasami „świetności” telewizyjnej stacji muzycznej VIVA. Sukces Scootera made in Europe Znaczące wydaje się to, że sukces Scootera jest silnie wpisany w kontekst europejski. Artyści nigdy nie podbili swoją twórczością USA, a sam Baxxter żalił się w jednej z rozmów, że choć za Oceanem mają wielu fanów, nie są w stanie zorganizować tam dużej trasy. Cóż, hardcore z podkręconym tempem i łopoczącym basem czy energetyczne rave’y to w ostatnich czasach domena raczej naszego regionu geograficznego (piąty album Scootera „No Time to Chill”, poza Niemcami i Finlandią, Złotą Płytę zdobył nad Wisłą), a nawet Europy Wschodniej. Blask szerokiego uśmiechu i połysk blond włosów We wszystkich tych rozważaniach okołomuzycznych, skupiających się na fenomenie zespołu z Hamburga, na koniec zostawiłem jeszcze wisienkę na torcie. Grupa to formalnie trio, choć jej członkowie zmieniali się przez lata. Ale nie da się ukryć, że to czyli Hans Peter Geerdes – w latach 80. wokalista synthpopowego Celebrate The Nun – jest motorem napędowym tego projektu. To on ma charyzmę. To on odznacza się wizerunkiem. To od Geerdesa bije blask szerokiego uśmiechu i połysk blond włosów, które niemal zlewają się z cerą. ze swoim zaangażowaniem w prostą muzykę, dużą dawką dystansu do swojej osoby i przede wszystkim aparycją a la daleki kuzyn z Niemiec Dolpha Lundgrena, sprawdza się po prostu jako idealny bohater memów i jest wdzięczną postacią do wszelkich żartów czy internetowych fotomontaży. Scooter na Torwarze - młodzi, starzy i wixa Czego możemy się więc spodziewać po koncercie na Torwarze? Typuję w ciemno: morderczego tempa, dzikiego tańca i skandowania tłumów. Zróżnicowanej publiki: na pewno pojawią się sentymentalni 30- i 40-latkowie, a obok nich nie zabraknie młodziutkich bywalców Wixapolu. Szykuje się spontaniczna zabawa, w której jedni zanurzą się ze szczerym autentyzmem, inni traktować będą ją z przymrużeniem oka. I to chyba w tym wydarzeniu jest najważniejsze. Niezależnie od tego, co naprawdę sądzimy o muzyce tria z Hamburga, oni grają tak, aby pochłaniał nas entuzjazm, a nie niepotrzebne pytania. Tak jak w tytule jednego z ich kawałków. The Question Is What Is the Question? Zobacz także: Zapytaliśmy ludzi o to, jak definiują słowo "dziewczyna"